రక్షాబంధన్

చెల్లెలి రాఖీ అన్నయ్యా… రాఖీ వచ్చింది, కానీ నువ్వు రాలేదు… నువ్వు లేని రాఖీ నా మనసుకు పండుగ కాలేదు… నీ చేతికి రాఖీ కట్టి నవ్వాలని అనుకున్నాను, నీతో కాసేపు మాట్లాడాలని, నీ నవ్వు వినాలని ఉంది… కానీ ఇప్పుడు జ్ఞాపకాలలోనే నిన్ను చూసుకుంటూ ఈ రాఖీ రోజును గడుపుతున్నాను… నువ్వు నా జీవితంలో లేని రోజు లేదు, నా జ్ఞాపకాల్లో లేని క్షణం లేదు. రాఖీ దారం చేతిలో ఉంది, కానీ కట్టాల్సిన నీ చేయి లేదు… చేతిలో దారం ఉన్నా, మనసంతా ఖాళీగా ఉంది… అందరూ తమ అన్నయ్యలకు రాఖీలు కడుతుంటే, నేను మాత్రం నీ ఫోటో ముందు నిశ్శబ్దంగా నిలబడుతున్నాను… ఒక్కసారి అయినా “రాఖీ కట్టు చెల్లెమ్మా…” అని నువ్వు పిలిస్తే అదే నాకు పండుగ… మనసులో ఎంతో ప్రేమ ఉంది, పంచుకోవడానికి నువ్వు లేవు… ఆకాశం వైపు చూస్తూ నీ జ్ఞాపకాన్ని పలకరిస్తున్నాను… కాలం నిన్ను నాకు దూరం చేసినా, నీతో గడిపిన క్షణాలను నా మనసు మరచిపోలేదు. నిన్ను తిరిగి తీసుకురాలేనని తెలుసు, కానీ నిన్ను మరచిపోవడం నా మనసుకు ఎప్పటికీ సాధ్యం కాదు… రాఖీ పండుగ వచ్చిందంటే అందరి చేతుల్లో రంగుల దారాలు… నా చేతిలో మాత్రం నీ జ్ఞాపకాలే మిగిలాయి… ప్రతి రాఖీ రోజూ ఒక్కటే కోరిక నా గుండెలో— నువ్వు ఎక్కడ ఉన్నా, నా ప్రేమ నీకు చేరాలని… నా కన్నీటి వెనుక దాగిన నా ఆప్యాయత నీకు తెలియాలని… నువ్వు లేవు… కానీ నీ జ్ఞాపకం ఉంది. నీ చేయికి రాఖీ కట్టలేకపోయినా, నా హృదయంలో మాత్రం ప్రతి రాఖీ రోజూ నీ జ్ఞాపకానికే రాఖీ కడుతున్నాను… అన్నయ్యా… నువ్వు లేని రాఖీ ఎప్పటికీ నా మనసులో ఒక తీరని లోటే… రచన:రెవెల్లి పద్మ, హనుమకొండ.