పాత ఇంటి వాసన వేరేగా ఉంటుంది.
తేమ కాదు, పాచిపోవడం కాదు — అది జ్ఞాపకాల వాసన. అర్జున్ కాలు లోపలపెట్టిన మొదటి క్షణంలోనే గొంతు మూసుకుపోయింది. పదేళ్ళు దాటిపోయాయి. అయినా ఆ ఇంటికి వయసు పెరగలేదు. తనకి మాత్రమే పెరిగింది.
“అమ్మినాక అన్నీ పోతాయి రా,” అమ్మ గదిలో నుండి అంది. గొంతులో వేదన లేదు — అలసట మాత్రమే ఉంది. ఆ అలసటే ఎక్కువ బాధగా అనిపించింది అర్జున్కి.
మూలగా ఒక పాత టేకు పెట్టె ఉంది.
తండ్రి పెట్టె.
పదేళ్ళు ఆ పెట్టె ఇక్కడే ఉంది — అర్జున్ తెరవలేదు, అమ్మ తెరవలేదు. ఒక మాటా లేకుండా ఇద్దరూ దాన్ని వదిలేశారు. తెరిస్తే ఏదో పోతుందనే భయమో, ఏదో వస్తుందనే భయమో — అర్థంకాని ఆ భయమే రక్షణగా నిలిచింది.
ఇప్పుడు ఇల్లు అమ్మేస్తున్నారు.
పెట్టె తెరవకుండా దాన్ని ఎక్కడికీ తీసుకెళ్ళలేరు.
అర్జున్ కూర్చున్నాడు. తాళం చెవి అమ్మ అరచేతిలో పెట్టింది — ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా వెళ్ళిపోయింది. ఆ మౌనమే సమ్మతి.
తాళం తెరుచుకుంది.
లోపల — మడతపెట్టిన బట్టలు, కొన్ని పాత ఫోటోలు, ఒక గడియారం. మామూలే.
కానీ అన్నిటి కింద — ఒక కవర్.
పసుపు పాటుపడిన కవర్ మీద, తండ్రి చేతిరాతలో —
“అర్జున్కి. వాడికి 18 నిండాకే తెరవాలి.”
అర్జున్కి ఇప్పుడు 28.
పదేళ్ళు ఆలస్యంగా వస్తున్న ఉత్తరం చేతిలో పట్టుకుని కూర్చుండిపోయాడు. వేళ్ళు వణికాయి — చలి వల్ల కాదు.
కవర్ తెరిచాడు.
మొదటి వాక్యం చదివాడు.
కవర్ కింద పడేశాడు.
