തെലുങ്ക് സാഹിത്യചരിത്രത്തിൽ തൊട്ടുകൂടായ്മയ്ക്കും സാമൂഹിക അസമത്വത്തിനുമെതിരെ തന്റെ തൂലികയിലൂടെ പോരാടിയ മഹാനായ പുരോഗമന കവിയാണ് സ്വർഗ്ഗസ്ഥനായ ഗുരം ജോഷ്വ. സമൂഹത്തിന്റെ ദുരാചാരങ്ങൾ തുറന്നുകാട്ടിയ ഒരു ലോക കവിയും കവി കൊക്കുകി എന്നറിയപ്പെടുന്നതുമായ ജോഷ്വ 1895 സെപ്റ്റംബർ 28 ന് ആന്ധ്രാപ്രദേശിലെ പൽനാട് ജില്ലയിലെ വിനുകൊണ്ട മണ്ഡലത്തിലെ ഛത്രഗഡ്ഡപാദുവിൽ ഗുരം വീരയ്യയുടെയും ലിംഗമ്മയുടെയും മകനായി ജനിച്ചു. കുട്ടിക്കാലം മുതൽ സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടുകളും ജാതി വിവേചനവും നേരിട്ടുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം സ്ഥിരോത്സാഹത്തോടെ സാഹിത്യം പഠിച്ചു. അതുവരെ, രാജാക്കന്മാരുടെയും ദൈവങ്ങളുടെയും മഹത്വങ്ങളെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിത, സാധാരണക്കാർക്കും സമൂഹത്തിലെ അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട ദലിതർക്കും നേരെയായിരുന്നു. അദ്ദേഹം എഴുതിയ ‘ഗബ്ബിലം’ എന്ന ഇതിഹാസകാവ്യം തെലുങ്ക് സാഹിത്യത്തിലെ ഒരു നാഴികക്കല്ലായി മാറിയെന്ന് പറയാം. ഫിരാദൗസി, നാഗരാജു, കഥക്ഷേത്രി, മുസാഫിരുലു തുടങ്ങിയ അത്ഭുതകരമായ കൃതികൾ അദ്ദേഹം എഴുതി. 1964 ൽ ആന്ധ്രാപ്രദേശ് ലെജിസ്ലേറ്റീവ് കൗൺസിൽ അംഗമായി നിയമിതനായി. കേന്ദ്ര സാഹിത്യ അക്കാദമി അവാർഡ് ലഭിച്ചു. 1970-ൽ ഇന്ത്യൻ സർക്കാർ ഈ ആധുനിക കവിയെ പത്മഭൂഷൺ പുരസ്കാരം നൽകി ആദരിച്ചു. ജോഷ്വ ഒരു ജാതിയിലോ മതത്തിലോ മാത്രം ഒതുങ്ങി നിന്നിരുന്നില്ല. ‘ഞാൻ ഒരു സാർവത്രിക മനുഷ്യനാണ്’ എന്ന് അദ്ദേഹം പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ലോകത്തിലെ എല്ലാ ജനങ്ങളുടെയും ക്ഷേമം മനസ്സിൽ വെച്ചുകൊണ്ട് കവിതയെഴുതുകയും ചെയ്തു. സെപ്റ്റംബർ 28-ന് ജോഷ്വയുടെ ജന്മദിനത്തോടനുബന്ധിച്ച്, ഈ കവിത പുനാമിയുടെ വായനക്കാർക്കുള്ളതാണ് 🌹
