தெலுங்கு இலக்கிய வரலாற்றில் தீண்டாமைக்கும் சமூக ஏற்றத்தாழ்வுக்கும் எதிராகத் தன் எழுத்தால் போராடிய மாபெரும் முற்போக்குக் கவிஞர், தெய்வீக குர்ரம் ஜோஷுவா ஆவார். சமூகத்தின் அவலங்களை அம்பலப்படுத்திய உலகக் கவிஞரும், ‘கவி கொக்குகி’ என்று அறியப்பட்டவருமான ஜோஷுவா, 1895 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 28 ஆம் தேதி, ஆந்திரப் பிரதேசத்தின் பல்நாடு மாவட்டம், வினுகொண்டா மண்டலம், சத்ரகடபாடு என்ற இடத்தில் குர்ரம் வீரையா மற்றும் லிங்கம்மா தம்பதியருக்கு மகனாகப் பிறந்தார். சிறுவயதிலிருந்தே நிதி நெருக்கடிகளையும் சாதிப் பாகுபாட்டையும் எதிர்கொண்ட போதிலும், அவர் விடாமுயற்சியுடன் இலக்கியம் பயின்றார். அதுவரை, அரசர்கள் மற்றும் கடவுள்களின் பெருமைகளை மையமாகக் கொண்டிருந்த அவரது கவிதைகள், சமூகத்தில் உள்ள சாமானிய மக்களையும் ஒடுக்கப்பட்ட தலித்துகளையும் நோக்கியே அமைந்திருந்தன. அவர் எழுதிய ‘கப்பிலம்’ என்ற காவியம் தெலுங்கு இலக்கியத்தில் ஒரு மைல்கல்லாக அமைந்துள்ளது என்று கூறலாம். அவர் ஃபிரதௌசி, நாகராஜு, கதக்ஷேத்ரி, மற்றும் மூசாஃபிருலு போன்ற அற்புதமான படைப்புகளை எழுதினார். அவர் 1964 ஆம் ஆண்டில் ஆந்திரப் பிரதேச சட்டமன்றக் குழுவின் உறுப்பினராக நியமிக்கப்பட்டார். அவர் மத்திய சாகித்ய அகாடமி விருதைப் பெற்றார். இந்திய அரசு இந்த நவீன காலக் கவிஞருக்கு 1970-ல் பத்ம பூஷன் விருது வழங்கி கௌரவித்தது. ஜோஷுவா ஒரு குறிப்பிட்ட சாதி அல்லது மதத்திற்குள் தன்னை மட்டுப்படுத்திக் கொள்ளவில்லை. ‘நான் ஒரு உலகளாவிய மனிதன்’ என்று பிரகடனப்படுத்திய அவர், உலக மக்கள் அனைவரின் நலனையும் மனதில் கொண்டு கவிதைகளை எழுதினார். செப்டம்பர் 28 அன்று வரும் ஜோஷுவாவின் பிறந்தநாளை முன்னிட்டு, இந்தப் கவிதை புனாமி வாசகர்களுக்காக அர்ப்பணிக்கப்படுகிறது 🌹
